Zoom Out

تقریبا یک ماه هست که کار با اوبونتو لینوکس رو شروع  و آن را روی سیستمم نصبش کردم .  اواپل به دلیل مشکلاتی که در نصب کارت گرافیکم در اوبونتو ۷.۰۴ داشتم زیاد کار کردن با اون برایم چندان دلچسب نبود ولی بعد از نصب اوبونتو ۷.۱۰ و نصب کارت گرافیک و اجرای جلوه های Compiz Fusion بر روی کامپیوترم  نمای دیگه ای از دنیای اوپن سورس و لینوکس را برایم نمایان ساخت . افکت هایی که به جرات می توانم بگویم ویندوز ویستا حتی از ۱ درصد از این جلوه ها هم بی بهره است . ثبات و امنیتی که تا به امروز سیستم عامل ویندوز برای من فراهم نکرده بود . سرعت بالای اجرای سیستم و برنامه های آن و سادگی در نرم افزارهای تحت آن و از همه مهمتر رایگان بودن ۹۹ درصد نرم افزارهایی که برای این سیستم نوشته شده و بر روی اینترنت قرار گرفته همه و همه دست به دست هم دادند که من به اوبونتو لینوکس علاقه مند شوم . این مهلت تست ۱ ماه برای کار کردن با اوبونتو لینوکس فرصتی بود که من بتوانم زیر و بم این سیستم رو بررسی کنم . هرچند سیستم عامل لینوکس آنقدر حرفه ای و پیچیده طراحی شده که به این راحتی ها نمی توان از زیر و بم آن سر در آورد ولی با این حال مرا مجذوب خودش کرد .

این تست یک ماهه ادامه داشت تا امروز که دل را به دریا زدم  و برای همیشه سیستم عامل ویندوز خداحافظی کردم و آن را از روی سیستمم حذف کردم. امروز ویندوز را با همه خوبی و بدی آن بعد از استفاده مداوم در طول ۸ سال آشنایی من با ویندوز و کامپیوتر به خاطره ها سپرده شد . امکاناتی که تنها در این توزیع از لینوکس دیده می شود به جرات می توان گفت که از زمانی که با ویندوز ۹۵ شروع به کار کردم تا به امروز که ویندوز ویستا را از روی سیستمم حذف کردم ندیده ام و انعطاف پذیری که در اوبونتو دیدم در هیچ یک از نسخه های ویندوز نتوانستم به آنها برسم . به هر حال هرچی که بود این ۸ سال گذشت و از امروز بنده رسما خودم را به جمع کاربران لینوکس و دنیای اوپن سورس معرفی می کنم .

دنیایی که در آن انسانیت با دیگران حرف اول و آخر را می زند .